80% خرابی های ترانسفورماتور از افزایش بیش از حد دما، اضافه بار طولانی مدت یا تلفات غیرعادی ناشی می شود. درک این اصول اساسی به افزایش طول عمر تجهیزات و جلوگیری از حوادث عملیاتی کمک می کند.
1. مبانی افزایش دما: ترانسفورماتورها در حین کار در هسته و سیم پیچ خود گرما تولید می کنند. افزایش مداوم دما به عنوان "افزایش دما" شناخته می شود. یک قانون استاندارد صنعتی این است که به ازای هر 10 درجه افزایش دمای عایق، عمر مفید تجهیزات به نصف کاهش می یابد. در شرایط عملیاتی عادی، افزایش دما برای ترانسفورماتورهای غوطه ور در روغن نباید از 65K تجاوز کند، در حالی که افزایش دما در ترانسفورماتورهای نوع خشک به شدت کنترل می شود. گرمای بیش از حد، پیری عایق را تسریع می کند و می تواند باعث خرابی دی الکتریک یا خطاهای اتصال کوتاه شود.
2. قابلیت اضافه بار: ترانسفورماتورها دارای ظرفیت اضافه بار کوتاه مدت برای رسیدگی به نیازهای اوج توان هستند، اما عملیات اضافه بار طولانی مدت اکیداً ممنوع است. در حالی که اضافه بارهای کوتاه مدت به تجهیزات آسیب نمی زند، اضافه بار مداوم منجر به افزایش بیش از حد دما، کربن شدن عایق و فرسودگی تجهیزات می شود که از علل شایع خرابی های الکتریکی در سایت های ساخت و ساز و تاسیسات صنعتی است.
3. طبقه بندی و تاثیر تلفات: تلفات به تلفات بدون بار و تلفات بار طبقه بندی می شوند. تلفات بدون بار، تلفات ثابتی هستند که وقتی تجهیزات برق دار هستند اما باری را حمل نمی کنند، به طور مداوم در 24 ساعت شبانه روز رخ می دهد. تلفات بار همزمان با بار الکتریکی افزایش می یابد. ارزش اصلی ترانسفورماتورهای کم تلفات در توانایی آنها برای کاهش قابل توجه تلفات ثابت روزانه نهفته است که منجر به صرفه جویی قابل توجهی در طولانی مدت در هزینه برق و همسویی با سیاست های مصرف انرژی "کنترل دوگانه" می شود.
